(ធ)​ ដាក់ជើង..ម..ធ្ម...ធ្ម..ដាក់ស្រៈអេ..ថ្មេ....ថ្មេ..នឹង(ញ)= ស្ញេញ?

(ធ)​ ដាក់ជើង..ម..ធ្ម...ធ្ម..ដាក់ស្រៈអេ..ថ្មេ....ថ្មេ..នឹង(ញ)= ស្ញេញ?

ច្រើនអាទិត្យកន្លងមក មីងផែន គាត់ខឹតខំរៀនណស់ ។  ឥឡូវ គាត់បានឡើងថ្នាក់ដល់ប្រកប

ព្យាង្គតម្រួតខ្លះៗហើយ ។ ថ្ងៃមួយ គាត់និងអាភីងលើកអម្រែកម្នាក់មួយនាំគ្នាទៅរែកទឹក ។ តែគាត់

ឆ្លៀតទៅមុនម៉ោងបន្តិច ព្រោះចូលរៀនសិន ទើបទៅរែកទឹក ។

មីងចូលទៅក្នុងថ្នាក់(សាលា)ដែលសង់ពីស្បូវនិងឫស្សី ឥតមានជញ្ជាំងទេ ។ អាភីងរង់ចាំនៅក្រៅ

ក្បែរគល់ពោធិ៍ជិតនោះ ។

មេរៀនថ្ងៃនេះគឺ ប្រកបពាក្យមួយព្យាង្គ ហើយបន្លឺសម្លេងនៃព្យាង្គនីមួយៗឡើង ក្រោយពេលប្រកប

ហើយ ។ លោកគ្រូ ជុំ បានដាក់ពាក្យមួយព្យាង្គៗជាច្រើន ដើម្បីឲ្យសិស្សគាត់ហាត់ហ្វឹកហ្វឺន ក្នុងថ្ងៃ

នេះ ដូចជា៖ បង្កង  ជន្លួញ  ជណ្ដើរ ។ល។ តែគាត់ក៏បានបញ្ចូលមេរៀនចាស់ពីមុនខ្លះៗ ដើម្បីកុំឲ្យសិស្ស

គាត់មានការភ្លេចភ្លាំង ផងដែរ... (ការផ្ញើជើង ការប្រើវណ្ណយុត្តិ និងការផ្សំស្រៈ) ដូចជា៖​ ធ្មៃ  ធ្មេញ ត្មាត

វ៉  វ៉ា ជាដើម ។

ដោយឃើញមានអម្រែក កន្ថាំងទឹកអីអញ្ចឹងជាប់ជាមួយផងដូច្នេះ  លោកគ្រូ ជុំ ក៏ដូចជាយល់ចិត្ត  ចាប់

ផ្ដើមមេរៀននឹងមីង ផែន មុនគេ ... ប្រកបខ្លះ ផ្ញើជើង និងការផ្សំស្រៈខ្លះ ....

អ្នក ផែន... ប្រកបនិងបន្លឺសម្លេង ពាក្យនេះ “ ធ្មេញ..”.. លោកគ្រូ ជុំ ចាប់ផ្ដើម..

“អាហ្នឹង .. ធ... ហីក៏អី..នៅពីលើគេហ្នឹង ជុំ? មីងសួរ...

ពូ ជុំ នៅស្ងៀម ឥតឆ្លើយ ....

“អាហ្នឹង ..ធ... ហើយ”...មីងផែន..អះអាង...តែដូចជាមិនសូវ...ប្រាកដសោះ! ហើយក៏..

“...ធ...ដាក់ជើង..ម.. ធ្ម.. ដាក់ស្រៈ...អេ... ថ្មេ.. ថ្មេ..នឹង...ញ... មីងមិនដឹងវាមានសម្លេង

យ៉ាងម៉េចនៅពេលហ្នឹង... គាត់អាក់...  រកថាមិនត្រូវ ។

អាភីង នៅខាងក្រៅ ឃើញដូច្នោះ  អន្ទះរាក្នុងចិត្ត មិនដឹងគិតយ៉ាងម៉េចជួយម្ដាយបាន... ក៏..ជួយឲ្យ

វិញ្ញាសាពីក្រៅ ដោយបើកមាត់បង្ហាញធ្មេញ.... ធ្មេញ... ឲ្យម្ដាយឃើញ....

មីងផែន..អរភើត... ក៏... បន្ត..

...ធ...ជើង...ម... ធ្ម....ធ្ម..ដាក់ស្រៈ..អេ... ធ្មេ... ធ្មេ..នឹង...ញ....=ស្ញេញ! (ព្រោះគាត់ឃើញអាភីងសើចដាក់គាត់ ញេញធ្មេញ ស្ញេញ....!!!)

ប៊ី ប៊យ

03/24/2011

ត្រូវឬអត់ -- សំណើចថ្ងៃនេះ

សាលាអនក្ខរកម្មមួយ

ខ្មែរយើងមួយចំនួនធំត្រូវបានទំនៀមទម្លាប់រារាំងមិនឲ្យចូលសាលាដោយផ្នត់គំនិតសង្គមផ្សេងៗផងនិង

ដោយជីវភាពតម្រូវឲ្យឆ្ងាយពីការរៀនសូត្រអក្សរសាស្ត្រជាតិផង ជាពិសេសមីង អុំស្រីៗ ។ តែក៏មានពូ អុំ ប្រុសៗដ៏ច្រើនដែរ។

ឆ្លើយតបទៅនឹងការឥតចេះអាន សរសេរ ភាសាជាតិដូច្នេះ ក៏មានការបង្ហាត់បង្រៀនចាស់ៗ នៅតាមស្រុក

ភូមិ តំបន់ស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង ។  សាលាបំផុសបំផុលឲ្យមានការរៀនសូត្រសម្ពោះចាស់ៗតាមស្រុកភូមិនេះ

ហៅថា៖ “សាលាអនក្ខរកម្ម” សម្ដៅទៅលើចាស់ៗដែលឥតចេះអក្សរ ។

ពូ”ជុំ” គាត់ក៏មានវ័យមួយស្រករគ្នានឹងកូនសិស្សរបស់គាត់ដែរ នៅក្នុងភូមិមួយដែលគាត់បង្ហាត់បង្រៀន

នោះ ។ គាត់បានចូលទៅរស់នៅ រៀនសូត្រខ្លះៗអំពីសម្នាក់លោកសង្ឃឯវត្ត កាលគាត់នៅពីក្មេង ម៉្លោះហើយ

អ្នកភូមិសូមឲ្យគាត់ជួយបង្ហាត់ ក ខ ដល់ពួកគាត់ផង ។ សាលាអនក្ខរកម្មនៅក្នុងភូមិនេះ ក៏បានចាប់ផ្ដើម

បើកឡើង ។

លោកគ្រូ ជុំ ពន្យល់ពីរបៀបសរសេរ ព្យញ្ជនៈនីមួយៗ សារចុះសារឡើង ដោយធ្វើការបង្ហាញផង ឲ្យកូនសិស្ស

គាត់សរសេរតាមផង ឲ្យស្រាយពន្យល់ពីរបៀបសរសេរ ដែលគាត់ទើបនឹងបង្ហាត់ពន្យល់នោះផង ។ នេះជា

កោសល្យបង្ហាត់របស់គាត់ ។ ឧទាហរណ៍៖ អក្សរ (ក) គឺចាប់ទាញដីស ពីខាងក្រោម ខាងឆ្វេង អូសឡើងលើ

ហើយបត់ទៅខាងស្ដាំ ចុះមកក្រោមវិញ តម្រឹមជើងឲ្យស្មើគ្នា ។ រួចហើយ ដាក់សក់ ... យើងអូសបន្ទាត់ត្រង់

ពីលើតួវា ពីឆ្វេងទៅស្ដាំក៏បាន ... ចាប់គូដូចជាស្លាបកុកហើរក៏បាន ។

ក្រោយពីបញ្ចប់មេរៀនមួយៗហើយ  ពូជុំរមែងតែធ្វើការសាកល្បងពីការយកចិត្តទុកដាក់សិស្ស ដោយឲ្យ

សិស្សគាត់ពន្យល់សារឡើងវិញនូវអ្វីដែលទើបបានរៀនថ្មីៗទាំងនោះ ។

“អ្នក អៀង” ពូជុំហៅកូនសិស្សគាត់ ។ សូមសរសេរស្រៈ “អុ” (ុ )

“ហ៊្មាន...ប៊ាកអីទេ ជុំមើយ..” មីងអៀងឆ្លើយ ... ទាំងស្វាហាប់!

“ស្រៈ(អុ) កាង៉ុង ថ្រង់ធ្លូទៅក្រោម  ហ៊្រាងក្ងុកម៉ាទេច... ដូចឈើឈាត់ឪញ៉ុមហ្នឹង!”

លោកគ្រូ ជុំ រាងអាក់បន្តិចពីចម្លើយមីង អៀង ... ហើយក៏បន្ត...

“ល្បង ភឿក” ... សូមសរសេរអក្សរ (ង)...

ពូ ភឿកក៏... ម៉ាកាណាត់ចុះខោម  ឆ្មើលើឆ្មើខោមដូចម៉ែអាភីង ប៉ុនញ៉ុម...(ប្រពន្ធខ្ញុំ).. ហីម៉ាកាណាត់

ទៅលើដូចថំហ្រី(ដំរី)បួងដៃហ្នឹង..! ថូវអត់ (ត្រូវឬអត់) អាជុំ?.....

"...ហ៎ាសៗ...." លោកគ្រូ ជុំ ទប់ពុំបានក៏របូតសំណើច ។ ...អក្សរ(ង) វាទៅ
ជាមួយកំណាត់ដូចអ្នក ផែន(ប្រពន្ធពូភឿក) មួយកំណាត់ដូចប្រមោយដំរី
អញ្ចឹងទៅ..ល្បង?

ប៊ី ប៊យ

03/23/2011